Sunday, July 25, 2010

द मावसबोली इफ़ेक्ट

लोकहो, गेल्या काही दिवसांमध्ये मराठी ब्लॉगविश्वात ज्या काही घडामोडी घडून आलेल्या आहेत त्यांबद्दल बोलल्याशिवाय चैन पडणार नाही हे ठावूक असल्याने त्यांचा वृत्तांत येथे देत आहोत.

आषाढी एकादशीपासून महाराष्ट्रात पावसाने आणि मराठी ब्लॉगविश्वात संवेदने (शाब्दिक खोखो बहाद्दर!) सुरू केलेल्या खो खोच्या खेळाने जोर धरला आहे. गेले कित्येक दिवस शांतावलेल्या मुलुखमैदान तोफ़ा (गायत्री, श्रद्धा इ.) पुन्हा या निमित्ताने गर्जू लागल्या आहेत.

वा वा वा, काय वर्णन करावं त्या खेळाचं! एकेक कविता अशी जमून आलीये की खो देणार्‍याचं कौतुक करावं की घेणार्‍याचं हेच कळू नये!

इतक्या विविध भाषांमधली ( रशियन, फ़्रेंच, जर्मन इ.) काव्यसंपदा इतक्या सुंदर पद्धतीने मराठीत अनुवादित आणि ती ही इतक्या कमी दिवसांच्या कालावधित पहिल्यांदाच होत असावी.

अजून काही ज्येष्ठ खेळाडू मैदानात उतरले नाहीयेत ( ट्युलिप, प्रसाद इ.). पण सामना रंगलेला आहे हे नक्की.

रसिकहो, कृपया पुढील कवि कवयित्रींच्या ब्लॉग्जवर जाउन त्यांनी अनुवादित केलेल्या कविता नक्की वाचा.

संवेद, मेघना, गायत्री, श्रद्धा, राज, सई, मंदार.


- महाराष्ट्रीय साक्षरता मिशन तर्फ़े रसिकहितार्थ जाहीर

ता. क. मित्रांनो, कवयित्रींच्या View My Complete Profile वरती जाउन त्यांची मौलिक माहिती मिळवण्यावरती समाधान न मानता त्यांनी अनुवादलेल्या कविता सुद्धा न विसरता वाचा ही माझी तुम्हांस नम्र विनंती.

ता. ता.क. अस्मादिकांच्या शब्दयष्टी आणि शरीरयष्टीस ध्यानात घेता या मैदानी खेळाचे आमंत्रण मिळालेले नाही (आणि विनाआमंत्रण भाग घेण्यास अत्यादिक आळस आड येतो) यात आश्चर्य ते कसले?

Saturday, April 3, 2010

प्रिय

प्रिये,

उत्तररात्रीला नुकतीच सुरवात झालीये (प्रारंभ झालाय म्हण हवं तर!).

या देशात चंद्र केवढा मोठ्ठा दिसतो. आज तर काय सुंदर दिसत होता म्हणून सांगू? म्हणजे तू असतीस ना तर नक्की स्वप्नाळू डोळ्यांनी त्याच्याकडे एकटक बघत काहीतरी बोलली असतीस (आता काय ते तुलाच ठावूक. मी काय बापडा सांगणार?) आणि मग मी मात्र भान हरपून तुझ्याकडे बघत बसलो असतो -अगदी तू स्वत:ची तंद्री मोडून मला झापेपर्यंत.

हं. मग म्हणली असतीस, ’पुरी झाल्या चंद्र आणि चांदण्यांच्या गप्पा! सूर्योदय कसा असतो हे लक्षात तरी आहे का? निशाचर मेला!’. आणि मग मी दिलखुलास (म्हण आता सातमजली) हसून मस्तपैकी रात्री जागण्याचा गुन्हा कबूल करीत तुला एकाच वेळी निरूत्तर आणि नि:शस्त्र केलं असतं.

मग स्वत:हून उठून स्वयंपाकघरात जाउन कॉफ़ीचे दोन वाफ़ाळते कप आणून एक माझ्या हातात दिल्यावर बारीक आवाजात ’आज जाने की जिद ना करो’ लावलं असतंस.

किंवा

माझ्या पारंपारिक पुरूषी रोमॅंटिक कल्पनांना सुरूंग लावत स्वत:च ’ए प्लीज जरा कॉफ़ी करतोस का रे?’ असं बारीक तोंडाने म्हणून मलाच स्वयंपाकघरात पिटाळलं असतंस.

मग मीही कॉफ़ी आणल्यावर बदला घेण्यासाठी क्ष-व्यांदा तुला कॉलेजात असताना रौनक च्या शेजारच्या गादी कारखान्याच्या पायर्‍यांवर बसून आम्ही लोक कसे कॉफ़ी पित गप्पा मारायचो (आणि तिथेक एके रात्री कसा माझ्या लाडक्या मित्राचा वाढदिवस साजरा केला होता) ही ष्टोरी सांगितली असती. पण तूही हं हं करत कधी बरोबर आणि बर्‍याचदा चुकीच्या जागांना दाद देत हातातलं पुस्तक वाचत राहिली असतीस.

प्रिये, रात्र सरत चालली आहे.
मग अशीच रात्र सरता सरता आपल्या गप्पा रंगल्या असत्या. मग पुस्तकं, सिनेमे, कॉलेज, मित्र, मैत्रिणी असं सगळं सगळं बोलता बोलता मी नकळत नॉस्टॅल्जिक झालो असतो.

मग उगीच मला काहीबाही दिसलं असतं. आई, बाबा, बहिण, तो पुण्यातला रस्ता, त्याच्याशेजारचा फ़ुटपाथ, गणपतीचं मंदिर, बंद दुकानाचं शटर, त्याबाहेरच्या पायर्‍या, रस्त्याशेजारची बाकडी, ती शाळेला न जाणारी पोरं, ती शाळेला जाणारी पोरं, ती म्हातारी,ती कोतारी, ती कॉलेजासमोरची वस्ती, ती पहिल्या वर्षी कधी कधी तुडवलेली चिखलवाट, ते मित्राबरोबर बसून शिक्षणावरच्या खर्चाचे हिशोब मांडणं, ते त्याचं स्वत:चा कॉंप्युटर पॅक करून माझ्या कॉंप्युटरवर सिनेमे पाहणं, त्या मित्रांसोबतच्या गप्पा, त्या चर्चा, ते गॉसिपिंग, ते न सुटणारे प्रश्न, ती अगतिकता, तो आनंद, ते दु:ख..

मग अशीच रात्र गहिरी होत गेली असती. तू मुकेपणाने माझ्याकडे पहात राहिली असतीस.

आणि मी मात्र अगदी एकटा एकटा होऊन गेलो असतो

अगदी एकटा एकटा

आत्ता आहे तसा.

प्रिये, पहाट कधी होईल?

Wednesday, January 6, 2010

नायगरा

सदियोंसे बहते हुए नायगारा को जब मैं
तुम्हारे हाथों में हाथ थामे देखूंगा
तो एक पल के लिए सबकुछ भूल जाऊंगा

भूल जाउंगा के अब बस कुछ ही साल बाकी हैं
हमें बूढे होने में

भूल जाउंगा के बस कुछ ही साल पहले तो
हम आये हैं इस दुनिया में

भूल जाउंगा वो दोस्त जो कभी अपनोंसें भी
अपने लगते थे
और अब पराए भी नही लगते

भूल जाउंगा के मार्केट कभी भी गिर सकता हैं
और रेसेशन अब भी बाकी है

भूल जाउंगा के माँ के घुटनों में अभीभी दर्द हैं
और पिताजी मुझे वापस बुला रहे हैं

भूल जाउंगा के इस महिने का पानी का बिल मैने
अभीतक भरा नही हैं

भूल जाउंगा के हमारी गिलहरी आजकल मेरे बुलानेसे
पास नही आती

भूल जाउंगा के सारे सवालोंका जवाब मिले बिना ही
इस दुनिया से जाना हैं

भूल जाउंगा के मंजर कुछ अलग होता अगर कुछ रिश्ते बनते
और कुछ बिगडते

भूल जाउंगा सब कुछ सिवाय इसके के
हजारों मैल दूर कहीं पैदा हुवी वो बूंदें
खुद को झोंक देती हैं बिना कुछ सोचे,समझें
उस सफ़ेद पानी के तेज बहाव में

उन्ही बूंदों को साक्षी मान कर मैं वो पल जी लूंगा
तुम्हारे साथ, खुद के साथ
जब मैं सदियोंसे बहते हुए नायगारा को
तुम्हारे हाथों में हाथ थामे देखूंगा