Monday, December 7, 2009


आयुष्यात काही क्षण वेगळे आसतात. लौकिक अर्थाने ते महत्त्वाचे नसतीलही पण त्यांच्या असण्याने आयुष्याला अर्थ येतो. जगण्याचं, मोठं होण्याचं बळ मिळतं.

असे क्षण थोरांच्या चरित्रात नोंदवले जात नाहीत. असे क्षण सिनेमात दिसत नाहीत. पण अशा क्षणाक्षणांनीच आयुष्य घडत जातं.


असे क्षण सांगून येत नाहीत. तिथी-तारखांना ते जुमानत नाहीत. पण जाताना नवा जन्म देउन जातात. आपल्याही नकळत!

वेदना आणि फ़सवणुकींनी उसवलेल्या आयुष्याला अशाच जन्मप्रामाणिक क्षणांच्या टाक्यांनी बांधून ठेवलेलं असतं.



अशा अगणित क्षणांची भेट मला दिली आहेस तू. हसर्‍या, रडव्या, चिडक्या आणि हळव्या.
त्या सार्‍या क्षणांना आणि ते देणार्‍या तुला. आजचा हा क्षण. माझ्याकडून अर्पण....

Thursday, November 5, 2009

प्रिय

प्रिये, आता हे नविनच होत चाललंय बघ! म्हणजे जुनंच पण नव्याने.

म्हणजे गतायुष्यातले क्षण आठवणं काही वाईट नाही. त्यांना सरधोपटपणे ’चांगले’ असं लेबल लावणं देखील तसं नॉर्मलच! पण ते आठवल्यावर ’हे आत्ता आहे ते सारं देऊन परत तिथे जाता आलं तर जाशील?’ ला ’हो’ म्हणून उत्तर देताना जराही थबकलो नाही. ज्याची स्वप्नं रंगवण्यासाठी कल्पनेचे रंगही अपुरे पडले असते असा भविष्यकाळ चक्क जगत असताना एवढी विरक्ती आली कुठून?

शाळा आठवली. दरवर्षी वरच्या वर्गात गेल्यावर काही दिवसांनी मधल्या सुट्टीत आदल्या वर्षीच्या वर्गात गेल्यावर न चुकता एकदाही काही ओळखीचं वाटलं नाही. तो विशिष्ट पद्धतीने फ़ुटलेला फ़ळा, त्याच्या लगेच वरच्या भिंतीचे निघालेले पापुद्रे आणि त्यामुळे तयार झालेली नक्षी, तिच्यावर कोणे एके काळी इंस्पेक्शन साठी रंगवलेले दोन हात आणि ’सुस्वागतम’, नेहमी बसण्याचा बेंच, त्यावर इयत्तेप्रमाणे काढलेली ग्राफ़िटी, तिच्यात अस्मादिकांनी घातलेली भर, खिडकी, खिडकीतून दिसणारी बाग, रस्ता, भेळेची गाडी, दुसरी खिडकी, भिंत, अंधार.. काही काही ओळखीचं वाटलं नाही. ’ज्यात गेलं वर्षभर बसत होतो हाच का तो वर्ग’ असा प्रश्न पडायचा. अशा भरलेल्या वर्गात जर कधी जाणं झालं तर मी माझ्या बसण्याच्या जागेकडे नजर टाकायचो आणि स्वत:ला तिथे बसलेला आणि अर्धा झोपाळू आणि अर्धा स्वप्नाळलेला कल्पायचो. पण ढिम्म. (अर्थात मला अजूनही मधल्या ओळीतल्या शेवटच्या बेंचवर बसलेला तन्मय आठवतो. तन्मय, त्याचा ठरलेला हेयर कट आणि त्याचा गाडीवाला कंपास बॉक्स :-) ) काहीच दिसायचं नाही. फ़क्त तिथे बसलेली मुलं माझ्याकडे तोंड उघडून बघत बसलेली दिसायची. मग गडबडीने नजर वळवायचो. :-)


आताशा आयुष्यातले ते सारे जुने वर्ग नव्याने आठवू लागले आहे आणि नव्या वर्गात कितींदा बसूनही तो साला आपलेपणा भेटतच नाहीये.

छोट्या छोट्या गोष्टींमधून मोठा अर्थ काढायची सवय असली ना की असा त्रास होतो बघ! त्या छोट्य़ा गोष्टीचे ते छोटे संदर्भही मोठे होत जातात. कधीकधी इतके मोठे होतात की अर्थालाच व्यापतात ग्रहणासारखे. मग त्या ग्रहणात सूर्यासारखी तेजस्वी माणसंही काळवंडल्यासारखी दिसतात कधी कधी!

प्रिये, हे ग्रहण माझी आयुष्यभर सोबत करणार आहे की काय असं कधी कधी उगीच वाटून जातं...

Sunday, September 27, 2009

बॉलीवूडगिरी - भाग ३

प्रसंग १

शोधताहेत सगळीकडे. शोधूदे. शेवटी येतील परत. मग होईलच सामना. बस्स झालं आता लाज सोडून जगणं. खूप सहन केला अन्याय. आता नाही. खरंतर...

अन्याय सहन करायचा नाही म्हणून बसलोय का मी इथे? विडी ओढत, पीटर आणि त्याच्या गुंडांची वाट बघत? पण मला खरंच काही देणंघेणं आहे का त्या हमालाशी जो गेल्या आठवड्यात गाडीखाली येवून मेला?

रक्त सळसळतंय धमन्यांतलं. माझ्या हातावर असलं काही गोंदवताना यांना लाज कशी नाही वाटली? लहान होतो म्हणून. नाहीतर तेव्हाच दोन हात केले असते.

साठून राहिलाय सगळा संताप. अपमान. भूक. बाकीचे वाकतात. मी नाही वाकणार. आज मरेन नाहीतर मारेन. असंही मरायचंच आहे. जीव लवकर गेला काय आणि उशीरा गेला काय. पण आता भूक मारायची नाही. आता फ़ाटके कपडे घालायचे नाहीत. सगळं हवं नाहीतर काहीच नको. अगदी आयुष्य सुद्धा आणि निर्णय आत्ता व्हायला हवा. आता हटलो तर परत पाऊल पुढे पडणार नाही. जे व्हायचंय ते आत्ताच होऊन जाउ दे!

’कसा सापडत नाही? शोधा त्याला सगळीकडे!’

विडीचा एक बेदरकार झुरका आणि शब्द,
"पीटर"...
"तुम लोग मुझे बाहर ढूंढ रहे हो और मैं तुम्हारा यहॉं इंतजार कर रहा हू"


प्रसंग २

मिळालं की सगळं. अगदी सगळं नाही तरी या पुलाखाली बसून उपाशीपोटी जी स्वप्नं बघितली होती ती झाली सगळी साकार. जिंकलो शेवटी आयुष्याच्या जुगारात. साली हरामी दुनीया! सरळ चाललं की उपाशी मारते. हिला फ़ाट्यावर मारूनच जगावं लागतं. कसली मूल्यं आणि कसले आदर्श..
इथे सत्य एकच. पैसा बोलतो!

याला कितीदा समजावलं. कसल्या खुळचट समजूती घेऊन जगतोय कुणास ठावूक? इथे प्रेमाला प्रेम आणि चांगल्याला चांगलं भेटलंय का कधी? काय मिळतं प्रामाणिकपणे जगून? आपल्या बापाची जी गत झाली तीच तुझी पण करतील. तुझ्या बायकोला पण अशीच घमेली उचलावी लागतील आणि लोकांच्या घाणेरड्या नजरांना तोंड देत रस्त्याच्या बाजूला दोन पोरांना घेऊन संसार थाटावा लागेल. मग येईल अक्कल तुला.

बघ माझ्याकडे. तो फ़ाटक्या कपड्यांचा आणि फ़ाटक्या नशिबाचा जहाजावरचा हमाल कुठे आणि आजचा मी कुठे. आणि फ़सवणूक कुठे नाहीये? मी फ़क्त ती छातीठोकपणे करतो. तुझ्या सहकार्‍यांसारखी ’टेबलाखालून’ जमत नाही मला.
सगळं तर आहे माझ्याकडे. बंगला, गाडी, पैसा, नोकरचाकर. तुझ्याकडे काय आहे? काय फ़ळ मिळालं तुला तुझ्या प्रामाणिकपणाचं? कशासाठी करतो आहेस हे सगळं? आहे उत्तर?

’मेरे पास माँ हैं’



Monday, September 21, 2009

चहा

रोजच्या सवयीने त्याला जाग आली. घड्याळात पाहिलं. पहाटेचे साडे पाच वाजले होते. कूस वळवून बघण्याची गरज त्याला भासली नाही. तिची उब, तिचा वास तिच्या अस्तित्त्वाची साक्ष देत होते.

तो सावकाश उठला. बेसीनपाशी गेला. कुठल्याशा पांढर्‍या मंजनाने दात घासले. चूळ भरली. तोंड धुवून स्वयंपाकघरात आला. गॅसवर भांडं ठेवलं. पाणी ओतलं.
पाणी. स्वच्छ, थोडंसं गोडसर, रंगरहित पाणी. त्याच्या लहानपणासारखं. त्याला आठवलं बालपण. नोकरदार वडिल, प्रेमळ आई, मध्यमवर्गीय घर. मध्यमवर्गीयच स्वप्नं, आशा, आकांक्षा....

’साखरेचा डबा कुठं गेला बरं?’ तो स्वत:शीच पुटपुटला. बरीच शोधाशोध केल्यावर सापडला.
आजकाल असंच होतं. साध्या साध्या गोष्टींत स्मरणशक्ती दगा देऊ लागली आहे. पण पूर्वीचं सारं मात्र लख्ख आठवतंय.
डबा उघडून त्याने पाण्यात साखर टाकली. बघता बघता ती पाण्यात विरघळून गेली. शुभ्र, गोड, अर्धपारदर्शक. जणू पहिल्या भेटीतली ती. तीही अशीच आली आणि विरघळून गेला तो तिच्यात. पूर्वी कधी अनुभवला होता असा नात्यातला गोडवा? जग इतकं सुंदर आहे हे त्याआधी कुणी त्याला सांगूनही खरं वाटलं नव्हतं.

उकळत्या पाण्याच्या आवाजाने तो भानावर आला. गडबडीने त्याने चहा पावडरीचा डबा उघडला. त्या काळ्याकुट्ट, सुकलेल्या पानांकडे बघितलं की कसंसच व्हायचं त्याला. ती काळी रात्र आठवायची. तिच्या जाण्याची रात्र. कितीक प्रयत्न करूनही विसरली न जाणारी रात्र. नंतरच्या अगणित रात्री जागवत ठेवणारी रात्र.
ते नकोसे विचार आणि त्या आठवणी झटकत त्याने दोन चमचे पावडर पाण्यात टाकली. पाणी काळवंडलं. हळू हळू लाल होत गेलं. काळसर लाल, तामसी लाल, मॉरडॉरच्या त्या ज्वालामुखीच्या रंगाचं लाल.

कितीक वर्षं तो त्रास भोगला होता, जगला होता. ’ती नाही तर कुणीच नाही’ या हट्टाला सारं आयुष्य वाहून टाकलं होतं. बरोबरीचे सारे लेकुरवाळे झाले. तो तसाच राहिला. आतल्या आत आक्रोशत, जळत. वेळ पुढे जात नव्हता त्याच्यासाठी. त्या रात्री ती कालचक्रच जणू थांबवून निघून गेली होती.

पाणी उकळत चाललं होतं. संताप आणि वेदनेच्या लालजर्द उकळ्या फ़ुटत होत्या त्याला.

"अहो लक्ष कुठंय तुमचं? उकळला की चहा", अचानक कानावर पडलेल्या आवाजाने तो भानावर आला.
समोर पाहतो तर काय, त्या उकळत्या पाण्यात ती थंडगार, दाटसर दूध घालत होती. जसं जसं ते दूध त्या चहाला भेटत गेलं, त्या उकळ्या थांबल्या. चहाचा रंग पालटला. मघाच्या तामसी लालपणाची जागा आता वयाने येण्यार्‍या स्निग्धतेच्या आणि सामंजस्याच्या केशरी पांढर्‍या रंगाने घेतली होती.
"उकळत्या चहाच्या पाण्यात दूध घातल्याशिवाय चहाला बिलकूल चव येत नाही". ती स्वगत बोलल्यासारखी पुटपुटली.

’खरंय तुझं प्रिये. तू गेलीच नसतीस आयुष्यातून तर गृहित धरलं असतं मी तुला. विसरून गेलो असतो कालांतराने तुझं माझ्या आयुष्यातलं महत्त्व. तू गेलीस आणि मग बर्‍याच वर्षांनी मी तडफ़डून मरेन असं वाटत असताना परत आलीस. मी नाही विचारलं, इतकी वर्षं कुठे होतीस ते. तुझ्या मायेसाठी असुसलेल्या मला काय पडली होती तुझ्या मधल्या वर्षांची? उकळत्या पाण्याने थंड दुधाला उराउरी भेटावं. तरच त्याचा दाह शमतो. त्याच्या अस्तित्त्वाला अर्थ येतो. दुधाच्या उशीरा येण्याचा जाब विचारायचा ना त्याला हक्क असावा ना असावी इच्छा’

"चहा घेताय ना?", तिने सुरकुतल्या हातांनी त्याला बशी दिली. त्याने थरथरत ती ओठाला लावली. पहिला घोट घेतला. क्षणिक मिटलेले डोळे उघडले.

खिडकीतून येणार्‍या पहिल्या सूर्यकिरणांनी तिचा चेहरा उजळला होता. तिचे पांढरे केस त्या सौंदर्यात अजूनच भर घालत होते. बाहेर पक्ष्यांचा किलबिलाट सुरू झाला होता. या सगळ्याचा अर्थ लावता लावता अखेर ती जाणिव त्याला येऊन भिडली.

जग पुन्हा सुंदर झालं होतं....

Thursday, September 17, 2009

प्रिय

प्रिये,

देवघरातली फ़ुलवात पाहिली आहेस का कधी? समईत तेवणारी,मंद प्रकाश देणारी, वार्‍याच्या झुळकेसरशी लवलवणारी आणि हळुच समईच्या तेलाची स्निग्धता देवांच्या चेहर्‍यावर आणणारी.

लहानपणी खूपदा झालंय असं. संध्याकाळी समई लावून, उदबत्ती लावून, शुभंकरोती म्हणून मग दिवे मालवून त्या मिणमिणत्या प्रकाशाकडे एकटक पहायचो.

कसल्या कसल्या खुळचट कल्पना असायच्या डोक्यात. तेल संपायच्या आधी समई शांतावली तर काहीतरी अशुभ घडेल वगैरे. चुकून कधी असं झालंच तर पुन्हा समई लावेपर्यंत जीव घाबरा होवून जायचा.
त्यात जर बाबा यायचे असतील घरी तर मग अजूनच त्यांच्या वाटेकडे डोळे लागायचे. आईला प्रश्नच पडायचा की आज आपला लेक एवढी कशी काय वाट बघतोय बाबाची? मी नाही सांगायचो तिला. मग गेटचा आवाज ऎकू आला की जीव भांड्यात पडायचा.

तुला माहितीये, आमच्याकडे गणपतीत गौरी पण असतात. त्या बसल्या की दोन मोठ्ठाल्या समया रात्रभर तेवत ठेवण्याची प्रथा आहे. गौरी जेवायच्या दिवशी रात्री हळदी कुंकू झाल्यावर आई न चुकता म्हणायची ’चेहरा पडला हो दोघी माहेरवाशिणींचा, उद्या परत सासरी जायचं म्हणून’.
मग मलाही उगाचच ते शाडूचे डोळे उदास झाल्यासारखे वाटायचे. काल रात्रीचा तो प्रसन्न प्रकाश आज रात्री भेसूर होवून जायचा...

आजकाल नको वाटतं असं समईसारखं जिणं. शांत, मंद, समंजस. आप्तेष्टांच्या स्निगधतेवर स्वत:ची ज्योत किती दिवस तेवत ठेवायची?

वाटतं, कापूर व्हावं. खडबडीत का असेना, पण पारदर्शक व्हावं.
कुणाला आपला त्रास नको अन आपण जळताना इतरांवर उपकार केल्याचा फ़सवा आभास नको.
रोज रोज जगणं मरणं नको आणि न मिळणार्‍या गोष्टीसाठी झुरणं नको.
एकदाच जळावं. स्वत:तून, स्वत:साठी, पेटून उठावं.
स्वच्छ,शुभ्र उजेड असावा,कसलाही भास नसावा.
हवं तर बाहेर पडणार्‍या त्या काळ्या धुरालाही कवेत घ्यावं.
जळावं, जळत जावं, मग मागे काहीच उरू नये. न राख ना निखारा.
उरलीच तर उरावी कापूरपात्राच्या तळाशी थोडीशी काजळी.

प्रिये, मी जेव्हा असाच काप्रागत जळेन तेव्हा ती काजळी तळपायाला लावून घेशील? की डोळ्यात घालशील? की धुवून टाकशील तो काळा डाग तुझ्या स्वच्छ गतायुष्यावरून???

Wednesday, September 9, 2009

When You Are Old

W. B. Yeats या कवीची ही कविता खूपच आवडली म्हणून हिंदीत अनुवादित करण्याचा हा क्षीण प्रयत्न.


जब भूरे होंगे ये बाल और थक जाओगी तुम
आग के सामने बैठके ये किताब पढो और याद करो

उन आखोंकी मासूमीयत और वो गहरी परछाईया
न जाने कितने दीवाने थे तुम्हारी अदा के
कितनोंको सच्ची झूठी चाह थी तुम्हारी खूबसूरतीकी

बस वो एक था जिसने चाहा तुम्हारी रूह को
और झुर्रियाँ पडते चेहरे के पीछे छुपे दर्द को

उजाले में रोशन हुई सलाखोंके पास बैठकर
उदासी से गुफ़्क्तगू करो, उसे याद करो

जो बिछड गया है प्यार और अब
जा बैठा है परबतोंके उपर, तारोंमें अपना चेहरा छुपाए

Tuesday, September 1, 2009

बस तेरी जिंदगी से...

ढलता मेरा सूरज हैं दुनिया मेरी जलती हैं
तू हरजाई नही हैं, ये इश्क तो मेरी गलती हैं

बिखरे मेरे आशियानेको इक आखरी मझार दे
बस तेरी जिंदगी से इक दिन उधार दे


पूछो न मुझे उस एक दिन को लेके मैं क्या करूंगा
बरसोंसे मर रहा हूं, बरसों मरता रहूंगा

सातों जनम को जी लू, तू पल वो चार दे
बस तेरी जिंदगी से इक दिन उधार दे


किसी और से करूं इश्क ये मुमकीन ही अब कहॉं हैं?
जहॉं में मेरे सिर्फ़ तू है और तू ही मेरा जहॉं है

उजडे मेरे जहॉं को अब ऐसी बहार दे
बस तेरी जिंदगी से इक दिन उधार दे

तेरे चाहनेवालोंकी तादात न कम हैं लेकिन
मुझसा कोई तुझे चाहे ये भी कहॉं हैं मुमकीन?

गर दिमाग का खलल हैं तो दिल को क्यूं हार दे?
बस तेरी जिंदगी से इक दिन उधार दे

Tuesday, August 18, 2009

कुछ दिन पहलें बस में देखा था उसे
अनजानोंकी भीड में
लगा कोई जाना पहचाना सा आ गया हैं

अपनी सी लगी थी वो भीड मुझें

बससें उतरनेके बाद बहोत देरतक
तॉंकता रहा मैं उसे
नजरोंसे ओझल होनेतक

लगा सपना था कोई, आया सताया चला गया

आज फ़िरसे मुलाकात हुई उससे
ना वो दूरी थी
नाही वो अपनापन

शायद कुछ सपने सपनोंमेंही अच्छे लगते हैं...

Sunday, August 2, 2009

चाँद, रात और कुछ बेवजह बांतें

चाँद को घूर रही थी
रातभर इक नन्ही लडकी
रो रो कर लाल थी आंखें
फ़िर भी नजर नहीं हटाई

पास की सोसाईटीमें टीवी पर
बजते गानेको सुनकर
थम गये उसके आँसू
पर पलक नही झपकाई

देखते देखते चाँदको
नींद से वो घिर गई
फ़ूटपाथ था उसका बिस्तर
और ओढी फ़टी रजाई

रात को आई एक परी
जो हैरान थी बेचारी
चाँद की ऎसी चाहत
इस नन्ही जां ने जताई?

रखा उसने चाँद को
लडकीके सिर के बाजू
सिर्फ़ एक ख्वाहिश का वादा
वो पूरी कर लौट गई

सुबह जब आंख खुली, देखी
एक सफ़ेद गोल सी चीज
हाथ में ली लडकीने
और बडे चांव से चबाई

ना स्वाद था उसे ना खुशबू
ना जवार था वो ना गेहूं
था एक हिरन का चित्र
और सूरज की परछाई

गटर में फ़ेंका चाँद उसने
दी खाली पेट दुहाई
बोली क्या करूं मै चांद का
उसने कब है भूख मिटाई?

----------------------

गुलजार साहब की इस त्रिवेणी से प्रेरीत

मां ने जिस चांद सी दुल्हन की दुआ दी थी मुझे

आज की रात वह फ़ुटपाथ से देखा मैंने

रात भर रोटी नज़र आया है वो चांद मुझे




Thursday, July 9, 2009

डॉलरच्या देशा - भाग एक

कोल्हापूरहून रात्री बोरीवलीच्या गाडीत बसलो. सोबत आई,बाबा आणि शेजारच्या एक काकू ज्यांच्या नातेवाईकांकडे आम्ही उतरणार होतो.

पहाटे साडे पाच वाजता गाडी पार्ल्याला थांबली. तिथे सारं सामान उतरवून घेतलं आणि रिक्षा करून त्या नातेवाईकांकडे गेलो. दिवसभर विश्रांती घेतली.
संध्याकाळी साधारण साडे पाच वाजता अचानक लक्षात आलं की आपल्या पाठीची सॅक जिच्यात एक फ़ाईल होती जिच्यात आयुष्यभराचे सारे ओरिजिनल सर्टिफ़िकेट्स होते ती आपण कुठेतरी विसरलो आहोत.

पायाखालची जमीन/वाळू/कार्पेट वगैरे सगळं सरकलं.

पोटात गोळा नंबर १.

शांतपणे विचार केल्यावर आठवलं की रात्री गाडीत माझ्याच सीटच्या खाली सॅक ठेवली होती. कधी नव्हे ते ट्रॅव्हल्स चं तिकीट ठेवलं होतं जपून. फ़ोन लावले. ड्रायव्हरचा नंबर घेतला. त्याला फ़ोन केला. त्यानं सांगितलं, ’सॅक आहे. बोरीवलीला फ़्लायओव्हरखाली गाडी थांबली आहे. येउन घेउन जा.’ आवाज येईल इतक्या जोरात माझा जीव भांड्यात पडला.

मग गडबडीने गाडीतून गेलो. सॅक,फ़ाईल सगळं ताब्यात घेउन सात वाजेपर्यंत परत आलो.

वाटलं की चला, संपलं सगळं. पण ही फ़क्त सुरवात होती...

सव्वा नऊ वाजता छत्रपती शिवाजी महाराज अंतरराष्ट्रीय विमानतळावर पोचलो. सगळ्यांचा निरोप घेउन, बहिणीशी फ़ोनवर बोलून आत गेलो. पहिल्या रांगेत उभा राहिलो. तिथल्या अधिकार्याने आय-२० आणि पारपत्र मागितलं. दिलं. त्यावर माझं शॆक्षणिक वर्ष १५ जून ला सुरू होणार आहे असं लिहिलं होतं. त्याने मला तारीख दाखवली. २१ जून. म्हणला की असं उशीरा जाता येणार नाही.

पोटात गोळा नंबर २.

मी सांगितलं की माझ्या प्राध्यापकांना ई-मेल लिहून त्यांची परवानगी घेतली आहे. हे ऎकल्यावर तो मला तिथंच थांबवून गायब झाला. ५-१०- तब्बल १५ मिनिटांनी तो परतला. हातात कागदपत्रं दिली आणि पुढे जाण्याची परवानगी दिली.

सगळ्या बाबींची पूर्तता करून विमानात बसलो. विमानाने थोड्या वेळात आकाशात झेप घेतली. काही तास उलटले. अचानक लक्षात आलं की पॅंटच्या खिशात पाकीट नाहीये. त्यात १००० रूपये, दुचाकीचा परवाना आणि इतर महत्त्वाच्या गोष्टी होत्या.
पाठीची सॅक, गळ्यातली पिशवी तपासली. कुठेच नाही.

पोटात गोळा नंबर ३.

परिचारिकेला जाउन सांगितलं की पाकीट हरवलंय. ती म्हणाली की आम्हाला एक पाकीट मिळालंय. तुझंच आहे का बघ. बघितलं. माझंच होतं. तिचं आणि ज्या गुज्जू आजोबांनी ते पडलेलं उचलून तिला दिलं होतं त्या दोघांचे तीन-तीनदा आभार मानून जागेवर परतलो.

म्हणलं की आता तरी संपलं सगळं. पण...

विमान अटलांटाच्या विमानतळावर उतरलं. मी सारं सामान गोळा करून बाहेर पडत होतो. विमानाच्या बोगद्यात असतानाच असं वाटलं की बाजूला थांबून परत एकदा सारं सामान तपासावं. तपासलं. सगळं जागेवर होतं. सगळं. फ़क्त तेच एक पाकीट सोडून.

पोटात गोळा नंबर ४.

परिचारकाला सांगितलं. पाकीट आत राहिलंय. तो आश्चर्यचकित. "परत"? "हो". मग मला तिथेच थांबवून तो आत गेला. बर्याच वेळाने बाहेर आला. पाकीट हातात घेऊन. पाकीट कुठे सापडलं हे विचारायचं भानही मला राहिलं नाही. मग आमचा विमानचालक, मुख्य परिचारक आणि मी एकदमच विमानतळावर आलो. त्यांनी मला पुढच्या प्रवासासाठी शुभेच्छा दिल्या. मनात म्हणलं , ’आता कशाला हव्यात शुभेच्छा?’ पण...

सामान तपासणीच्या रांगेत मी सर्वात शेवटी. अखेरीस माझा नंबर यायला सव्वा नऊ वाजले. तपासणी करून पुढे आलो. मग कळलं की अंतर्देशीय विमानतळासाठी एका रेल्वेतून जावं लागतं. बरीच पायपीट केल्यावर रेल्वे दिसली. चढलो. अर्थातच मला शेवटच्या स्थानकावर उतरायचं होतं. ते आलं, उतरलो. वेळ बघितली. ९:३०. १० वाजता माझं रॅले - डरहम चं विमान सुटणार होतं. त्या आधी चेक-इन. टर्मिनल नंबर बघितला. ३४. मी पहिल्या टर्मिनल ला होतो आणि ते विमानतळ एवढं मोठं आहे की मला ३४ नंबर दिसतही नव्हता.

पोटात गोळा नंबर ५.

सामान घेऊन पळत सुटलो. अखेरीस नंबर ३२ पर्यंत आलो. ३४ समोर दिसत होता. तेव्हढ्यात लक्ष आजूबाजूला गेलं. भिंतीवर निळे स्क्रीन्स होते आणि लोक त्यावर काहीतरी पाहत होते. पाहिलं. विमान नंबर आणि टर्मिनल नंबर लिहिला होता. माझ्या विमानाचा टर्मिनल नंबर पाहिला. तो बदलून ३४ चा २ झाला होता.

परत सामान घेऊन उलटा पळत सुटलो.

अखेरीस २ वर आलो. वेळ ९:५०. शेवटची सूचना दिली जात होती. गडबडीने गेलो. विमानात बसलो.

तासाभराने विमान रॅले - डरहम विमानतळावर उतरलं. बॅगेज क्लेम च्या पट्ट्याच्या इथे जाउन उभा राहिलो. बर्याच वेळाने माझ्या बॅग्स आल्या. घेतल्या. बाहेर आलो.

अमोल न्यायला येणार होता. अर्धा तास झाला. त्याचा पत्ताच नाही. फ़ोन करावा म्हणलं तर माझ्याकडे रोमिंग असलेलं कार्ड नव्हतं आणि जवळ पे-फ़ोन नव्हता.

अखेरीस तिथल्या एका माणसाला फ़ोन देण्याची विनंती करणार इतक्यात माझ्यासमोर गाडी थांबली. अमोल आला होता. मी सगळं सामान गाडीत टाकलं. गाडी सुरू झाली. मी गळ्यातल्या पिशवीतली सगळी कागदपत्रं तपासली. काहीही विसरलो नव्हतो. गाडी विमान तळातून बाहेर पडली. मुख्य रस्त्यावर आली.

मी आजूबाजूला पाहिलं. चौपदरी रस्ते. गर्द झाडी. भरधाव जाणार्या गाड्या. आणि मग मला ती जाणीव येऊन भिडली -

जवळपास एक वर्षाच्या अथक प्रयत्नांनंतर, अनेक अडचणींना तोंड दिल्यानंतर, आप्त आणि मित्रांच्या मदतीच्या आणि अगणित स्नेह्यांच्या शुभेच्छांच्या बळावर मी एका स्वप्नाची पूर्तता पाहत होतो.

मी अखेरीस अमेरिकेला पोचलो होतो...

Wednesday, April 29, 2009

हंगामा है क्यॊं बरपा?

घुट घुट के मर रहे थे, इक घूंट ने पीना सिखा दिया
हां सच है हमे शराब ने जीना सिखा दिया

क्यूं सफ़ेद चांद के है आज हर गली में चर्चे?
कल सुनहरी चांदनीने मेरे पैमानोंको छू दिया

कभी मिलना था खुद से यूं के खुदा भी ना याद आए
मैखाने में खुदीने खुद खुदासे मिला दिया

कहां खत्म होते है ये हसरतोंके सिलसिलें?
बस एक जाम ने हर हसरत को मिटा दिया

हसने को तो हमभी हसते है ए सनम
वो एक शाम थी जिसने हमे रोना सिखा दिया