मागणे माझे भगवंता
एकदा पुरे करी
सोडूनी ती शेषशय्या
पाय ठेवी पृथ्वीवरी
दावितो फ़िरवूनी तुजला
आमुची आयटी सिटी
डॉलर आहे देव इथला
अन तयाचे दास किती
ही पहा आली फ़रारी
थंड निळी ती कॅब असे
गरूडयान का आठविशी?
झडली तयाची सर्व पिसे
असे इथे सेंट्रलाईज्ड एसी
थंडीत काटा येई पटकन
भूषविती अंगावर सारे
युनाईटेड कलर्स ऑफ़ बेनेटन
हिरवळ सामोरी दिसते जरी
पाय न ठेवी तिजवरी
असशील मोठा भगवंत तू पण
ऍक्सेस कार्डाविण न एंट्री
हा आला कॅफ़ेटेरिया, इथे
कोणताही जिन्नस असे
अमृत न मागती कोणी अन
विष ’आउट ऑफ़ स्टॉक’ असे
तहान तुजला लागली का
वससी क्षिरसागरी तरी?
पाणी नसे या यंगिस्तानी
पेप्सी मिळते जरी
या धुराच्या पडद्यामागे
सॉफ़्टवेअर इंजिनियर दिसे
’सर’ म्हणती सारे याला, हा
’सरेल का जीवन?’ पुसे
मागणे माझे भगवंता
एकदा पुरे करी
स्पष्ट सांग रे, काय प्रयोजन
माझे या पृथ्वीवरी?
Tuesday, April 29, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
7 comments:
कविता मस्त आहे.
स्वत:च्या अस्तित्वाचं प्रयोजन शोधावंसं वाटणं हा स्वत:मधल्या कवीचा जन्म समजायला हरकत नाही. या अस्वस्थतेतून ह्ळुह्ळू एक चांगला कवी तयार होईल.
खरीखुरी परिस्थिती वर्णन करून सांगितलेली आहे
कवीता भावली.
Good Rahul.
Kavita chan aahe......... aavadli
2009 and no Rajenama yet? Waiting for the Return of the King
Good one Rahul! :)
Post a Comment